Zeynep Mülayim


Ölümünün 57. Yılında Nazım'la

Sende, ben, imkansızlığı seviyorum, Fakat asla ümitsizliği değil…”


Yine Sana Dair

“Sende; ben, kutba giden bir geminin sergüzeştini,
Sende; ben, kumarbaz macerasını keşiflerin,
Sende uzaklığı,
Sende; ben, imkansızlığı seviyorum.

Güneşli bir ormana dalar gibi dalmak gözlerine
Ve kan ter içinde, aç ve öfkeli,
Ve bir avcı istihasıyla etini dişlemek senin.

Sende, ben, imkansızlığı seviyorum,
Fakat asla ümitsizliği değil…”

Sevgilim

“Sevgilim yalan söylersem sana
Kopsun ve mahrum kalsın dilim
Seni seviyorum demek bahtiyarlığından

Sevgilim yalan yazarsam sana
Kurusun ve mahrum kalsın elim
Okşayabilmek saadetinden seni

Sevgilim yalan söylerse sana gözlerim
iki nadim gözyaşı gibi avuçlarıma aksınlar
Ve göremesinler seni bir daha”

Mavi Gözlü Dev

“O mavi gözlü bir devdi.
Minnacık bir kadın sevdi.
Kadının hayali minnacık bir evdi,
                          bahçesinde ebruli
                                     hanımeli
                                                   açan bir ev.

Bir dev gibi seviyordu dev.
Ve elleri öyle büyük işler için
                             hazırlanmıştı ki devin,
yapamazdı yapısını,
                            çalamazdı kapısını
bahçesinde ebruli
                      hanımeli
                                  açan evin”

Karıma Mektup

“Bir tanem!
Son mektubunda:
“Başım sızlıyor
              yüreğim sersem!”
                                   diyorsun.

“Seni asarlarsa
       seni kaybedersem;”
                               diyorsun;
                                      “yaşayamam!”

Yaşarsın karıcığım,
kara bir duman gibi dağılır hatıram rüzgârda;
yaşarsın, kalbimin kızıl saçlı bacısı
en fazla bir yıl sürer
                     yirminci asırlarda
                                             ölüm acısı.”

Ölümünün 57. yılında sevgiyle minnetle anıyoruz..